عاشقانه

درویش

درویش بگو کلبه ی ویرانت کو

روح رفته از دل وجانت کو

از چه اینگونه زپا افتادی

که کند از تو دراین خاطره یادی

عشق های هه دنیا به دلت ویران است

دل صد پاره ی تو زچه رو این سان است

درویش بگو، بگو که آزادی چیست

آنکه غمش دلم بسوزاند کیست

درویش بگو آتش این عشق کجاست

که زمین خسته ودل مرده وافسرده چراست

زچه رو لب به سخن باز نکردی با من

درویش کنون از تو نیاید حرفی

گوش کن تا که بگویم با تو

قصه ی بی کسی وغربت را

درویش منم آنکه به صد ناز دلش را نفروخت

آنکه در تیررس دام نگه چشم به دریا ها دوخت

درویش ببین،ببین که تنها ماندم

همه ی دل های جهان را به کناری راندم

درویش ببین،ببین که درویش شدم

پشت دیوار جنون گذشته از خویش شدم

درویش بخوان،بخوان که ویران شدم

دربه دری بی کس وحیران شدم

درویش مرا کلبه ی ویران تو آباد کند

درویش مرا ناله ی پنهان تو یاد کند

درویش بگو،باز بگو

درویش بگو کلبه ی ویرانت کو

آرزو

آرزو

ای کاش می دانستی چقدر چشمانت را گریسته ام

وتا کجای شب درگیسوان تو سرگردان بوده ام

من هر شب

از کوچه ی خود بیرون می زنم

به دنبال بک جرعه ی تو

تمام می خانه های شهر را می گردم

چشمان زیبا

رواق معبد چشمت

بلوغ بیداریست

آه...

عزیز خفته در آتش

درون برکه ی جانم

صدای تو جاریست

اشکی برای ستاره

ویک شب، یک ستاره  در شبستان نگاهم

با همه ی ناباوری ها گریه خواهد کرد

وبا خود

تا به مرز آبی روشن

حدیث خفته ی یک درد را

غمگینانه خواهم خواند

وآن شب من برای یک ستاره ،گریه خواهم کرد...

ایرج زند

بی تو ای مطلوب(ایرج زند)

من،برگ برگ دفترغمگینم را

با نام تو آغاز کرده ام

تو از کدام تباری

واز کدام دیاری

که وقتی می گذری

نگاه پنجره ها خیره است بر راهت

تو مثل یاس های سرخ

-و مانند نیلوفر وحشی-

اصیل وگیرایی

چشمهایت زیباترین است

دستهایت ساقه های بی خزان

خنده های مهربانت شکفتن گل ها را ماند

وعطر خرمن گیسوانت تمام شهر را آکنده است

ای طلوع روز های خوب

وای طراوت باغ

من نام ترا

در انزوای کوهستان

با رود  بزرگ زمزمه کردم

وآنگا ه نوای من

در آسمانهای خدا پیچید

با تو خواهم زیست

وبی تو باید مرد

من بی تودردم- دریغم-تنها و خاموش-

بیهوده، بیهوده

و...ستاره ها بر من گریستند

دوستت دارم

مرا صد بار از خود برانی

دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی

دوستت دارم

چه سود از هر ورزیدن

چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی

دوستت دارم

هجران

عجب شبی است امشب

به رنگ سیاه گیسوی تو

عجب سکوتی دارد امشب

به رنگ خاموشی نگاه تو

وعجب طولانی ست این شب

به قدر هجران میان من وتو

بهارانه

عیدتان بارک

فرا رسیدن سال ۱۳۸۷ مبارک

نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی

که بسی گل بدمد باز وتو در گل باشی

من نگویم که کنون باکه نشین و  چه بنوش

که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی